Powiększenie piersi – powikłania po zabiegu

Powiększenie piersi – powikłania po zabiegu

Większość kobiet marzy o pięknym biuście, który wspaniale prezentowałby się w każdym biustonoszu, a także bez niego. Niestety, nie każda z nas została hojnie obdarowany w tej kwestii przez naturę. I tu z pomocą przychodzą operacje plastyczne powieszenia biustu. Zdecydowana większość zabiegów kończy się sukcesem i satysfakcją pacjentki, ale czasem zdarzają się powikłania. Warto mieć ich świadomość, by móc podjąć najlepszą dla siebie decyzję.

Powikłania ogólne

Operacja powieszenia biustu wiąże się z takimi samym zagrożeniami jak większość ingerencji chirurgicznych pod narkozą. Już samo uśpienie pacjentki niesie za sobą zagrożenia. W skrajnych przypadkach zdarzają się reakcje uczuleniowe, paraliż, a nawet śmierć.

Innym zagrożeniem jest krwotok wewnętrzny. O ile jest niewielki, zazwyczaj wygasa samoistnie. W przypadku większego krwawienia potrzebna jest interwencja lekarza.

Dość częstym powikłaniem są różnego rodzaju infekcje wymagające kuracji farmakologicznej i hospitalizacji. Trzeba mieć także na uwadze, że po każdej operacji plastycznej pozostają blizny. Od kunsztu chirurga zależy jak duże i widoczne będą. Z czasem blizny oczywiście bledną i stają się mniej widoczne, jednak nie warto zakładać, że w ogóle ich nie będzie.

Powikłania po zabiegu powiększenia piersi

Do najczęstszych powikłań wynikających z samej specyfiki zabiegu powieszenia biustu należy skurczenie ściany blizny otaczającej implant, co może powodować ból, dyskomfort oraz stwardnienie piersi. Zdarza się także nieszczelność implantu, co jest szczególnie niebezpieczne, gdyż do organizmu dostaje się substancja w nim zawarta. W niektórych przypadkach implant może też wypaść w wyniku napięcia skóry wokół blizny, która z czasem staje się coraz cieńsza, a z w końcu pęka i implant wysuwa się.

Lekarze przestrzegają również przed pofałdowaniem powłoki implantu, niepożądaną zmianą kształtu i wielkości piersi, asymetrią biustu, nadwrażliwością brodawek, wydzieliną z sutków, a także problemami z wykonywaniem mammografii.

Powikłania ogólnoustrojowe

Osobną kategorią są powikłania ogólnoustrojowe, do których zalicza się twardzinę, toczeń, reumatoidalne zapalenie stawów, syndrom Sjogren – Larssona, ziarniaka, przewlekłe przeziębienia, liczne infekcje czy problemy z układem limfatycznym lub oddechowym.

Powikłania psychologiczne

Często zdarza się, że pacjentka nie jest zadowolona z efektów zabiegu. Może to powodować stres, przygnębienie, a nawet depresję. Część pacjentek ma też nierealne wyobrażenia związane z efektem operacji. Liczą na to, że większy biust automatycznie zmieni całe ich życie. W takich sytuacjach bardziej zalecana jest konsultacja z psychologiem, a niżeli zabieg.

Jak zmniejszyć ryzyko powikłań?

Zanim zdecydujemy się na powiększenie piersi, sprawdźmy potencjalnego lekarza. Poszukajmy opinii o nim, dowiedzmy się czy posiada niezbędne certyfikaty. Ponadto warto skonsultować się z kilkoma specjalistami, by porównać ich opinie. Naszą podejrzliwość powinno wzbudzić zbyt nachalne namawianie na zabieg oraz za niska cena. Pamiętajmy, że mamy prawo uzyskać odpowiedź na każde nasze pytanie i wątpliwość. Jeśli więc lekarz tego nie robi albo zbywa nas, powinnyśmy udać się do kogoś innego. Uczciwy specjalista przedstawi także możliwe ryzyko operacji i nie będzie próbował zataić lub zbagatelizować tych informacji.

Masz duży biust? – nie rezygnuj z biegania!

Masz duży biust? – nie rezygnuj z biegania!

Bieganie to znakomity sport, który pozwala zadbać o kondycję, zdrowie i smukłą sylwetkę. Spora część kobiet wybiera właśnie tę aktywność w ramach codziennej sportowej rutyny. Jednak co, jeśli zbyt duży biust przeszkadza nam w treningach, wywołuje dyskomfort, a nawet dolegliwości bólowe? Na szczęście istnieją praktyczne sposoby, by ujarzmić piersi podczas biegu.

Dolegliwości biegaczek z dużym biustem

Bieganie to jeden z tych sportów, który może być niekomfortowy dla kobiet z dużymi piersiami. Nadmierne wstrząsy wywołują bolesność, obciążają mięśnie i kręgosłup oraz powodują systematyczną utratę jędrności biustu. Kobiece piersi są bowiem podtrzymywanie wyłącznie za pomocą delikatnej tkanki skórnej oraz więzadeł Coopera, które poddawane nadmiernym obciążeniom mają tendencję do rozciągania się. Tak delikatna konstrukcja sprawia, że brak odpowiedniego wsparcia dla dużego biustu podczas biegania może przyczyniać się do powstawania nieestetycznych rozstępów, utraty jędrności, a także wywoływać ból mięśni karku, barków i kręgosłupa. Te dolegliwości skutecznie potrafią zniechęcić do biegania. Na szczęście wystarczy dobrać wysokiej jakości biustonosz sportowy powstały z myślą o dużym biuście, by móc bez skrępowania cieszyć się codziennym joggingiem.

Jak wybrać stanik sportowy dla dużego biustu?

Biustonosz sportowy dla dużych piersi powinien spełniać kilka istotnych funkcji. Przede wszystkim musi ograniczać wstrząsy, zapewniać odpowiednie podtrzymanie oraz dociskać piersi do klatki piersiowej bez efektu ich spłaszczenia. Powinien także być wykonany z termoaktywnego materiału, który zapewni odpowiednią wentylację, odprowadzi wodę, zapobiegając otarciom i odparzeniom.

Biustonosz sportowy – najważniejsze elementy

Kupując biustonosz sportowy, zwróć uwagę na ramiączka. Powinny być szerokie i miękkie, by zapewniły prawidłowe podtrzymanie, ale nie uszkodziły delikatnej skóry. Koniecznie muszą być regulowane. Dobrze, by posiadały zaczep, który umożliwi spięcie ramiączek na plecach, co zapobiegnie ich spadaniu.

Równie istotny jest odpowiednio szeroki i prawidłowo dopasowany pas pod biustem, który gwarantuje utrzymanie piersi na miejscu i ochronę przed wstrząsami. Ważne, by ta część stanika była wystarczająco ciasna. Zanim więc dokonamy zakupu, sprawdźmy nasze wymiary przy pomocy centymetra.

Prawidłowy rozmiar to podstawa

To, czy biustonosz sportowy spełni wymagania, zależy przede wszystkim od prawidłowego doboru rozmiaru. Stanik dla dużego biustu nie może być zbyt luźny, bo nie utrzyma piersi podczas biegu. Dokonując zakupu, sprawdźmy więc dokładnie tabelę rozmiarów oraz zmierzmy się zarówno w biuście, jak i pod nim, dzięki temu dopasujemy idealny model, który sprawi, że codzienny jogging stanie się czystą przyjemnością.

Włosy na piersiach – przyczyny i sposoby usuwania

Włosy na piersiach – przyczyny i sposoby usuwania

Włoski na piersiach ma właściwie każda kobieta. U większości jednak są niewidoczne, przyjmując formę naturalnego meszku, który pokrywa całe ciało. Czasem jednak zdarza się, że owłosienie staje się nadmierne, ciemne, grube i zbyt widoczne. Przyczyną takiej sytuacji mogą być różnego rodzaju zaburzenia hormonalne. Wtedy warto zbadać sprawę, wybierając się do lekarza endokrynologa.

Wszystko zależy od genów

Zanim jednak wpadniemy w panikę i uznamy, że coś z nami nie tak, trzeba pamiętać, że ilość, grubość i odcień włosków na piersiach, a także na całym ciele to przede wszystkim zasługa naszych genów. Blondynki z reguły mają włoski jaśniejsze i bardziej delikatne, przez co prawie zupełnie niewidoczne. Z kolei brunetki często zmagają się z nadmiernym owłosieniem tylko dlatego, że ich włoski przybierają po prostu ciemniejszą barwę i są łatwiej zauważalne. Taka sytuacja to jeszcze nie powód do podjęcia leczenia.

Przyczyny nadmiernego owłosienia

Za obecność owłosienia na kobiecym ciele odpowiada testosteron, który produkowany jest przez jajniki. Jego nadmiar może powodować zwiększoną ilość włosów w miejscach charakterystycznych dla mężczyzn, w tym właśnie na piersiach. Istnieje jednak kilka okresów w życiu kobiety, kiedy zachwiania hormonalne są naturalną koleją rzeczy i raczej przejściową. Bardziej widoczne włoski na biuście mogą więc pojawić się w okresie dojrzewania, ciąży czy menopauzy. Często są też skutkiem ubocznym tabletek antykoncepcyjnych i hormonalnej terapii zastępczej. Jeśli się pojawiają w wyniku przyjmowania leków, trzeba udać się do lekarza w celu zmiany preparatu.

Kiedy trzeba wybrać się do lekarza?

Jeśli włoski na naszych piersiach są ewidentnie widoczne i zauważamy, że jest ich coraz więcej, umówmy się na wizytę u endokrynologa. Może to być bowiem objaw hirsutyzmu, będącego rezultatem nadmiernej produkcji androgenów. Schorzenie pojawia się przy różnorodnych zaburzeniach hormonalnych i tylko odpowiednie badania pomogą zdiagnozować problem i szybko go wyleczyć. Często sprawdza się krótkookresowe przyjmowanie odpowiednich leków, które szybko niwelują problem nadmiernego owłosienia.

Czy usuwać włoski z piersi?

Skóra piersi jest bardzo wrażliwa i delikatna, depilacja więc, nie dość, że będzie bolesna, to może ją łatwo podrażnić. Nie starajmy się więc za wszelką cenę, by na naszej klatce piersiowej nie było żadnego włoska. Ich występowanie jest naturalne i, o ile nie jest to stan chorobowy, powinnyśmy zostawić je w spokoju. Jeśli jednak ich nadmiar mocno nam przeszkadza usuńmy je z pomocą pęsety, wosku lub lasera.

Pęseta pomoże szybko i bezboleśnie usnąć pojedyncze włoski, które czasem rosną wokół brodawek. Na wosk najlepiej wybrać się do zaufanej, doświadczonej kosmetyczki, która oceni, czy warto przeprowadzić tego typu zabieg. Z kolei laser poleca się paniom cierpiącym na hirsutyzm. Jest to zabieg zapewniający efekt na kilka lat.

Alternatywą dla depilacji może być także rozjaśnianie włosków rozjaśniaczami z drogerii lub za pomocą wody utlenionej, którą kupimy w każdej aptece.

Czym jest mastodynia?

Czym jest mastodynia?

Mastodynia to fachowa nazwa na ból i obrzęk piersi, który najczęściej pojawia się tuż przed miesiączką. Dolegliwość ta może jednak towarzyszyć również innym schorzeniom, dlatego gdy występuje niecyklicznie, warto udać się do lekarza, by sprawdził czy wszystko jest w porządku.

Najczęstszą przyczyną mastodynii są zmiany hormonalne zachodzące w ciele kobiety w okresie przedmenstruacyjnym. Niski poziom estrogenu i duża ilość progesteronu powodują, że piersi puchną, stają się tkliwe, obrzmiałe, mogą powodować bolesność i uczucie dyskomfortu w trakcie codziennych czynności. Mastodynia cykliczna może trwać nawet tydzień i kończy się wraz z przyjściem menstruacji. Jest to zjawisko fizjologiczne i nie należy się nim niepokoić. U różnych kobiet przebiega z różnym nasileniem. W skrajnych przypadkach, kiedy ból jest bardzo silny, stosuje się leczenie farmakologiczne.

Mastodynia niecykliczna

Jeśli jednak ból i obrzmienie piersi nie jest związane z cyklem miesiączkowym, występuje nieregularnie, pojawia się w konkretnym miejscu, w tylko jednej piersi, może to wskazywać na inne choroby. Mastodynia niecykliczna często jest objawem raka piersi, ropnia sutka, martwicy tłuszczowej piersi, rozszerzenia przewodów mlecznych, torbieli, zapalenia sutka, choroby Mondora, zespołu napięcia przedmiesiączkowego, a także może być spowodowana źle dobranym biustonoszem, karmieniem piersią, ciążą lub przyjmowaniem niektórych leków. By zdiagnozować przyczynę bólu, trzeba udać się do ginekologa w celu wykonania niezbędnych badań.

Objawy

W mastodynii cyklicznej pojawia się obrzmienie obu piersi, wrażliwość na dotyk, uczucie zwiększenia ciężaru biustu, stwardnienie brodawek. Ból może promieniować nawet do pach i ramion.

Z kolei mastodynia niecykliczna dotyczy zazwyczaj jednej piersi, jakiegoś konkretnego miejsca. Ból jest ostry i palący.

Leczenie

Jeśli dolegliwości bólowe związane są z cyklem menstruacyjnym, leczenie polega głównie na podawaniu pacjentce leków hormonalnych. W łagodniejszych przypadkach stosuje się terapię olejem z wiesiołka, suplementami witamin A, E i B, a także magnezu. Okazuje się, że magnez przyjmowany w drugiej fazie cyklu, nie tylko zmniejsza objawy bólowe, ale łagodzi także inne dolegliwości związane z zespołem napięcia przedmiesiączkowego. Niebagatelne znaczenie ma także wprowadzenie zbilansowanej i zdrowej diety, która wyreguluje nieprawidłowości hormonalne.

Jeśli natomiast mamy do czynienia z mastodynią niecykliczną, należy udać się do lekarza w celu przeprowadzenia szczegółowej diagnostyki, na podstawie której zostanie podjęte leczenie prawdziwej przyczyny bólu.

Choroby skórne piersi – rodzaje i sposoby leczenia

Choroby skórne piersi – rodzaje i sposoby leczenia

Zmiany na skórne piersi w większości przypadków są niegroźne i łatwo je wyleczyć. Jednak czasem mogą być objawem poważnej choroby, dlatego nie wolno ich bagatelizować. Poznajcie najczęściej występujące choroby skórne piersi oraz sposoby ich leczenia.

Zmiany na skórze piersi

Do najczęściej obserwowanych zmian, jakie pojawiają się na skórze biustu zalicza się zaczerwienienia, grudki, pęcherzyki i owrzodzenia. Mogą pojawić się też otarcia i podrażnienia, które wynikają ze źle dobranego biustonosza. Warto bacznie obserwować swój biust i regularnie kontrolować stan jego skóry, by nie przegapić sygnałów choroby. Oto najczęściej rozpoznawalne dolegliwości.

Połogowe zapalenie sutka

Dotyczy głównie kobiet po urodzeniu dziecka, które karmią piersią. Przyczyną zapalenia jest gronkowiec złocisty hemolizujący, który dostaje się do podatnych na zakażenia przewodów mlecznych, wywołując w pierwszym okresie ból i gorączkę. Dalszymi objawami jest zaczerwienienie i ocieplenie skóry, a także powiększenie piersi. Może pojawić się również naciek lub ropień. W leczeniu stosuje się leki przeciwbólowe i antybiotykoterapię. Kobieta powinna powstrzymać się od karmienia dziecka chorą piersią.

Łupież rumieniowy

Dotyczy skóry pod piersiami. Objawia zaczerwienieniem, które zmienia z czasem kolor na brunatny, a w końcowej fazie skóra zaczyna się łuszczyć. Choroba jest bateryjną infekcją skórną, leczy się ją za pomocą antybiotyków.

Wyprzenie pod piersiami

Także pojawia się w fałdzie skóry pod biustem w wyniku działania bakterii lub grzybów. Tworzy się stan zapalny objawiający się zaczerwieniem i złuszczaniem skóry. Czasem sączy się również płyn surowiczy. W zależności od tego czy choroba ma charakter bakteryjny czy grzybiczy, lekarz zaleca antybiotykoterapię lub stosowanie leków przeciwgrzybiczych.

Przetoka sutkowa

Pojawia się jako powikłanie w zapaleniu sutka, w którym wytworzył się ropień. Zebrana ropa dąży do wydostania się na zewnątrz i powstaje przetoka, a na skórze pojawiają się owrzodzenia wokół rany. W takich przypadkach konieczny jest zabieg chirurgiczny, który usunie ropień wraz z przetoką.

Rak sutka Pageta

Jest to dość rzadka odmiana nowotworu piersi, która dotyczy od 0,5 do 5 % przypadków. Atakuje wylotowe przewody mlekowe i diagnozuje się go najczęściej u starszych kobiet w wieku 60-70 lat. Pierwszym objawem jest zaczerwienienie brodawki i pojawienie się na niej zmiany przypominającej wyprysk, który z czasem przekształca się w owrzodzenie. Towarzyszy temu wciągniecie brodawki do środka oraz wyciek wydzieliny zawierającej krew.

Rak piersi

Zdarza się, że nowotwór przyjmuje postać stanu zapalnego, którego przyczyną jest zator z komórek rakowych w naczyniach limfatycznych piersi. Powoduje to ból i obrzęk, pojawia się też zaczerwienienie i ocieplenie skóry. Objawy są podobne do zakażenia bakteryjnego, dlatego, gdy wystąpią trzeba koniecznie udać się do specjalisty, który postawi odpowiednią diagnozę i wdroży prawidłowe leczenie.

USG czy mammografia – które badanie skuteczniejsze?

USG czy mammografia – które badanie skuteczniejsze?

Troska o kobiece piersi nie ogranicza się do wcierania odpowiednich balsamów i dobrania prawidłowego rozmiaru biustonosza. By mieć zdrowy i piękny biust, trzeba go także regularnie badać. Najpopularniejszymi badaniami są obecnie USG i mammografia. Ale które z tych badań jest skuteczniejsze i szybciej wykrywa groźne choroby? O tym w dzisiejszym artykule.

Mammografia

W tym badaniu piersi poddawane są działaniu promieni rentgenowskich. Na uzyskanym obrazie można rozpoznać zwapnienia, które występują u połowy kobiet po 50 roku życia oraz wszelkie inne zmiany. Mammografia jednak nie rozróżnia złośliwych guzków od niegroźnych torbieli.

Zaleca się ją kobietom po 35-40 roku życia, w zależności od budowy piersi. Mammografia bowiem lepiej rozpoznaje zmiany w tkance tłuszczowej, której z wiekiem przybywa.

Jeśli u pacjentki nie występują czynniki, które podnoszą ryzyko wystąpienia nawrotu, to badanie można pierwszy raz wykonać nawet po 45 roku życia, a to dlatego, że mammografia nie daje jednoznacznych rezultatów i nie sprawdza się u młodszych kobiet, które mają dużo tkanki gruczołowej w piersiach.

USG

W tym badaniu do diagnozowania zmian chorobowych wykorzystywane są ultradźwięki. W przeciwieństwie do mammografii, USG daje możliwość obejrzenia zmian pod różnymi kątami, co w owocuje trafniejszą diagnozą. Ultrasonografia odróżnia też zmiany łagodne od złośliwych guzków, czego nie potrafi mammografia. USG z kolei nie wykrywa niebezpiecznych złogów wapnia (zwapnień).

To badanie polecane jest młodszym kobietom, u których przeważa tkanka gruczołowa.

Co i kiedy?

Ze względu na różnice w efekcie obu badań, każde z nich zaleca się w innej sytuacji, często też oba uzupełniają się nawzajem. Najpowszechniejszym rozróżnieniem jest granica wieku. Im kobieta starsza, tym w piersiach więcej tkanki tłuszczowej, a mniej gruczołowej, co łatwiej bada się za pomocą mammografii. Dlatego przyjmuje się, że pierwszą mammografię należy wykonać między 35-45 rokiem życia, w zależności od budowy biustu. Skierowanie na badanie wystawi lekarz.

Jako że RTG nie potrafi rozróżnić zmiany łagodnej od złośliwej, często uzupełnieniem mammografii jest USG piersi. Mimo dojrzałego wieku pacjentki USG stosuje się również u tych pań, które przyjmują hormonalną terapię zastępczą. Hormony bowiem powodują, że piersi młodnieją, zwiększa się w nich ilość tkanki gruczołowej, maleje tłuszczowej, dlatego lepiej kontrolować je badaniem ultrasonograficznym.

Pierwsze USG wykonujemy po 20 roku życia i powtarzamy badanie co dwa lata do 30-tki. Później wykonujemy je raz do roku. W przypadku mammografii po ok. 40-tce należy powtarzać ją co 1,5 – 2 lata, a po 50-tce raz na rok. I nie zapominajmy o regularnym samobadaniu piersi przez całe życie.

Lipolifting piersi – przebieg, efekty, przeciwwskazania

Lipolifting piersi – przebieg, efekty, przeciwwskazania

Lipolifting piersi, zwany inaczej lipomodelingiem, to zabieg powiększenia biustu własną tkanką tłuszczową. Jego główną zaletą jest mniejsza inwazyjność w porównaniu ze wszczepianiem implantów powiększających oraz mniejsze ryzyko reakcji alergicznych. Oto najważniejsze informacje na temat tej operacji.

Podczas zabiegu lipoliftingu piersi powiększane są za pomocą naturalnego materiału, jakim jest nasz własny tłuszcz. Chroni to nie tylko przed alergiami, ale też ma dodatkową zaletę, możemy w ten sposób usunąć nadmiar tkanki tłuszczowej z najbardziej newralgicznych obszarów ciała np. brzucha, bioder czy ud i wszczepić ją tam, gdzie jest ona pożądana.

Przebieg lipoliftingu

Operacja odbywa się w znieczuleniu ogólnym. Najpierw lekarz przeprowadza liposukcję z miejsca, z którego ma być pobrana tkanka tłuszczowa. Następnie uzyskany materiał jest odwirowywany. W ten sposób usuwa się z niego wodę i obumarłe komórki tłuszczowe. Ostatnim etapem jest wprowadzenie pozyskanej tkanki tłuszczowej pod skórę piersi.

Zalety lipoliftingu

Główną zaletą zabiegu jest jego mniejsza inwazyjność i niższe ryzyko powikłań. Ponadto z pomocą operacji nie tylko powiększymy biust, ale też go ujędrnimy. Zyska on również naturalny wygląd. Tkanka tłuszczowa doskonale nadaje się też do modelowania piersi i wyrównania asymetrii. Tego typu powiększenie piersi stosuje się również po mastektomii.

Wady lipoliftingu

Tłuszcz wstrzyknięty w trakcie lipoliftingu ma tendencję do wchłaniania. Dzieje się tak z około 25% materiału, reszta pozostaje w piersiach na stałe. Podczas jednego zabiegu można powiększyć biust tylko jeden rozmiar, jeśli więc zależy nam na większym efekcie, operację trzeba powtórzyć kilkakrotnie w odstępach co najmniej 6-miesięcznych. Ten sposób nie nadaje się też dla osób bardzo szczupłych, gdyż ciężko u nich pozyskać odpowiednią ilość tkanki tłuszczowej.

Po lipoliftingu

Okres rekonwalescencji trwa od 4-8 tygodni. W tym czasie pacjentka musi nosić specjalny biustonosz po operacji plastycznej, który utrzyma piersi w prawidłowej pozycji i wspomoże gojenie. W tym czasie niewskazana jest żadna nadmierna aktywność organizmu. Koszt zabiegu wynosi około 9 tys. zł i niej on refundowany przez NFZ.

Przeciwwskazania do lipoliftingu

Zabieg nie jest wskazany pacjentkom chorującym na cukrzycę, żółtaczkę, duszności, niedoczynność tarczycy, mającym problemy z krzepliwością i krążeniem krwi. Przed decyzją o operacji należy się skonsultować z chirurgiem plastykiem, który zleci odpowiednie badania i skieruje na konsultację ginekologiczną.

Mastektomia prewencyjna – co trzeba o niej wiedzieć?

Mastektomia prewencyjna – co trzeba o niej wiedzieć?

Jakiś czas temu głośno było o prewencyjnej mastektomii Angeliny Jolie, która usunęła obie piersi, by zapobiec rozwojowi nowotworu, po tym jak wykryto u niej mutację genów BRCA 1 i 2. Rozgorzała wówczas dyskusja na temat tego, czy takie postępowanie faktycznie ma sens i uchroni przed rakiem kobiety genetycznie do niego predysponowane?

Mastektomia prewencyjna polega na usunięciu jednej lub obu piersi u kobiet, u których nie zdiagnozowano jeszcze nowotworu, ale szanse na jego wystąpienie są bardzo wysokie. Operacja ta znacznie obniża ryzyko zachorowania, bo aż o 90 %, jednak nie zwalcza zagrożenia w pełni. Najczęściej zabiegowi poddają się kobiety z wykrytą mutacją genu BRCA 1 lub 2, ale nie tylko.

Mimo, że redukcja ryzyka zachorowania jest tak wysoka, niektórzy lekarze są sceptyczni co do stosowania mastektomii prewencyjnej i opowiadają się za częstszymi profilaktycznymi badaniami, odstawieniem alkoholu, wprowadzeniem zasad zdrowego stylu życia oraz niestosowaniem hormonalnej terapii zastępczej. Jednak o decyzji wykonania operacji decyduje ostatecznie pacjentka.

Rodzaje mastektomii

Wyróżniamy dwa rodzaje mastektomii prewencyjnej: całkowitą i częściową. W pierwszej usuwana jest cała pierś wraz z brodawką. Ta forma operacji w największym stopniu zmniejsza ryzyko wystąpienia nowotworu. W drugiej wersji zaś usuwa się tylko tkankę podskórną, pozostawiając brodawkę w nienaruszonym stanie.

Wskazania do zabiegu

Prócz wykrycia zmutowanych genów, wskazaniem do zabiegu jest także wcześniejszy, przebyty rak piersi, jego występowanie w rodzinie, chorowanie na nowotwór zrazikowy in situ, liczne rozproszone i niedookreślone zwapnienia w piersi lub zgęstnienia, które zwiększają ryzyko raka oraz przejście radioterapii poniżej 30 roku życia.

Skuteczność mastektomii prewencyjnej

Usunięcie piersi nie daje 100%-wej pewności, co do niewystąpienia choroby. Wynika to z faktu, że komórki budujące piersi znajdują się nie tylko w samej piersi, ale także w tkankach sąsiadujących, których nie da się usunąć. Pozostaje więc minimalne ryzyko, że nowotwór rozwinie się w tych pozostałościach.

Ewentualne powikłania

W przypadku mastektomii prewencyjnej mogą wystąpić takie same powikłania jak w przypadku innych zabiegów. Do najczęstszych należą krwawienia i infekcje. Najtrudniejszym skutkiem ubocznym są jednak problemy psychiczne związane z utratą piersi, co może obniżać poczucie własnej wartości i wywoływać stany depresyjne. Najlepszym rozwiązaniem, byłoby jednoczesne wszczepienie implantów piersi podczas zabiegu, jest to jednak rozwiązanie bardzo kosztowne, a w naszym kraju zarówno mastektomia prewencyjna, jak i operacje plastyczne piersi, niestety, nie są refundowane przez NFZ.

Czy torbiele w piersiach są groźne?

Czy torbiele w piersiach są groźne?

Torbiele w piersiach, często mylone z nowatorem, powodują panikę u pacjentek. A tak naprawdę są to niegroźne guzki, które najczęściej nie wymagają leczenia. Jeśli więc wyczuwasz niepokojące zgrubienie, nie musi ono od razu oznaczać raka.

Torbiele, zwane także cystami, to łagodne guzki wypełnione płynem. Mogą tworzyć się w całym obrębie piersi, najczęściej dotyczą kobiet między 30 a 50 rokiem życia. Ich przyczyn upatruje się w zaburzeniach gospodarki hormonalnej.

Objawy

Jednorazowo może pojawić się jedna lub kilka torbieli. Zazwyczaj są one niewielkie (1-5 cm średnicy). W konsystencji mogą być zarówno twarde, jak miękkie, ale zawsze o gładkiej strukturze. Ich wielkość i tkliwość zależą od dnia cyklu menstruacyjnego. Przed okresem cysty mogą się powiększać i wywoływać ból. Tym największym często też towarzyszy ból promieniujący do pachy.

Torbiel piersi a rak

To, co odróżnia cystę od nowotworu, to możliwość swobodnego przesuwania jej pod placami. Ponadto rak jest zdecydowanie twardszy, przypominjący w dotyku niewielki kamyk. Nie daje też objawów bólowych, a jego wielkość nie zmienia się w trakcie cyklu. Jednak 100% pewności, czy mamy do czynienia z cystą czy nowotworem, daje tylko badanie histopatologiczne.

Diagnoza

Torbiel diagnozuje lekarz ginekolog na podstawie badania palpacyjnego, USG lub mammografii. W razie wątpliwości może zlecić biopsję cienkoigłową. Jeśli problem pojawia się często, konieczne może być wykonanie badań hormonalnych.

Leczenie

Większości torbieli się nie leczy, gdyż często wchłaniają się samoistnie. Wyjątek stanowią te największe i wywołujące ból, oraz często nawracające. Odpowiednie kroki trzeba też podjąć, gdy lekarz nie ma pewności, co do charakteru zmiany. Wtedy wykonuje się nakłucie i odessanie płynu z cysty, a następnie odsyła się go do badania. Z kolei, jeśli pusta torebka po torbieli ma zbyt grube ścianki, trzeba ją usunąć operacyjnie, gdyż jej pozostawienie zwiększa ryzyko wystąpienia nowotworu.

Przeprowadzenie operacji zaleca się też w sytuacji, gdy badanie cytologiczne wykazało zwiększone ryzyko wystąpienia raka lub, gdy w odessanym płynie znajduje się krew.

Brodawczaki piersi – czym są i jak je leczyć?

Brodawczaki piersi – czym są i jak je leczyć?

Brodawczaki piersi należą do łagodnej postaci nowotworów, nie stanowią więc zagrożenia życia. Mimo to trzeba je usuwać, gdyż w sporadycznych przypadkach mogą ulec zezłośliwieniu. O tym jak rozpoznać i leczyć tę dolegliwość, dowiecie się z dzisiejszego artykułu.

Pełna nazwa schorzenia to brodawczak wewnątrzprzewodowy piersi. Zmiana tworzy się w przewodach mlecznych i najczęściej jest pojedyncza. W niektórych przypadkach powstają tzw. brodawczaki mnogie, które mają większą tendencję do zezłośliwienia, dlatego trzeba je jak najszybciej usuwać.

Z reguły zmiana jednak pozostaje łagodna, nie wnika więc między prawidłowe tkanki piersi, ani nie wywołuje przerzutów do innych części organizmu.

Przyczyny brodawczaka piersi

Do tej pory nie ustalono, jakie są przyczyny tego schorzenia. Wiadomo jedynie, że dotyka najczęściej kobiet między 35 a 55 rokiem życia.

Objawy brodawczaka

Najczęściej pojawia się pojedynczy, niewielki guzek o średnicy max. 1 cm. Umiejscowiony jest zazwyczaj za brodawką sutka lub na obwodzie piersi. Z kolei brodawczaki mnogie często występują na przewodach mlecznych z dala od sutka. Schorzeniu może towarzyszyć wyciek przezroczystej lub zabawionej krwią wydzieliny z sutka. Rzadko pojawia się też wciągniecie brodawki do wewnątrz.

Diagnoza brodawczaka piersi

Dolegliwość wykrywa się za pomocą USG piersi lub mammografii. Dodatkowo stosuje się galaktografię (MGR). Jest to badanie obrazowe wykonywane za pomocą wprowadzenia do przewodu mlecznego środka cieniującego. W niektórych ośrodkach istnieje także możliwość wykonania duktoskopii, czyli wziernikowania przewodów mlecznych. Lekarz powinien zlecić również cytologię wydzieliny z brodawki.

Leczenie

By pozbyć się brodawczaka konieczna jest operacja polegająca na usunięciu chorego przewodu mlecznego wyprowadzającego. Następnie wycięte fragmenty oddawane są do badania histopatologicznego, które wykluczy raka piersi.

Ważne jest jak najwcześniejsze wykrycie zmiany, dlatego każda kobieta co miesiąc powinna wykonywać samobadanie piersi, a po 35 roku życia poddawać się corocznemu badaniu USG. Dzięki prawidłowej profilaktyce można ustrzec się nie tylko przed brodawczakiem, ale też innymi schorzeniami kobiecego biustu, w tym nowotworem.